Mijn opa, Arie den Boer, was boer in hart en nieren. In de buurt van Strijen, waar zijn voorgeslacht eeuwen had gewoond, pachtte hij een boerderij. Die was eigendom van een grootgrondbezitter. Op 5 mei 1939 kwam een vertegenwoordiger van deze eigenaar langs. Hij deelde mee dat de grondbezitter ermee stopte om boerderijen te verpachten. Ze zouden allemaal bij opbod worden verkocht. Dit was een grote schok voor mijn opa en zijn gezin. Ze gingen een onzekere toekomst tegemoet.
Die avond las hij naar zijn gewoonte het blaadje van de scheurkalender. ‘Moet je nou eens kijken!’, riep hij uit! ‘Gij, o Heere! Alleen zult mij doen zeker wonen’, Psalm 4:9. Dat was de tekst van die dag. De schok sloeg om in hoop.
Toen het plan voor de verkoping bekend werd, bleek familie van de moeder van mijn opa bereid om de boerderij te kopen. Ze wisten wel van tevoren bij de eigenaar te bereiken dat de boerderij voor een bepaald bedrag aan hun ‘gegund’ zou worden. Voor een opgedreven prijs bij een openbare verkoping hadden ze niet genoeg geld.
Zodoende kon mijn opa met zijn gezinnetje op zijn boerderij blijven wonen. Tijdens de oorlogsjaren, die volgden, is er van alles in de buurt kapotgeschoten. Of de bewoners moesten vertrekken, omdat de omgeving door de bezetter onder water werd gezet om een eventuele opmars van de geallieerden te belemmeren. Zo ook de familieleden die de boerderij hadden gekocht. Die konden toen komen logeren. Iedereen sliep wel in de kelder, vanwege het risico dat de geallieerden vanaf de overkant van het Hollands Diep op de Duitse soldaten zouden gaan schieten, die zich rond de boerderij ophielden. Ondanks dat er inslagen in de buurt zijn geweest, kwam er geen schade.
De familie-eigenaren hadden vastgelegd dat, als de laatste zou overlijden, mijn opa de hoeve zou krijgen. Hoe dat precies geregeld was met erven en kopen met eigen spaargeld, weet ik eigenlijk niet. Feit is, dat in 1959, opa met mijn vader, zijn schoonzoon, zelf eigenaren werden van de boerderij die hij eerst had moeten pachten!
Het bewuste kalenderblaadje heeft hij steeds bewaard. Het zit nog in een map met belangrijke papieren van mijn moeder.
De belofte van Psalm 4 heeft gewerkt tot in de huidige tijd. Mijn broer en schoonzus hebben het bedrijf groter en mooier kunnen maken dan het ooit is geweest! https://www.landzichtbiologisch.nl/
